رند بازاري

سلام. برای من این کلمه “توفیقات” خیلی جالبه!

سلام احمد،
بچه ها می گند که این قضیه کوششی-جوششی را به خاطر متلک های ما به شعرت اضافه کردی. اگه صحت داره که ما شاید لازم باشه معذرت خواهی کنیم. آخه شاید بقیه ندونن که تو این غزل رو در سفری که طبق معمول من هم توش بودم سرودی و اونجا خوب ما هم هر لحظه دنبال بهانه ای هستیم که با رفقا شوخی کنیم.
ضمنا یادمه اونجا داشتی بیگانه کامو و بعدش برادران کارامازوف داستایفسکی رو می خوندی. این موضوع ربط خاصی به عنوان شعرت داره؟

حضرت ناشناس دو
سلام و سپاس
از این همه که من نوشتم، تنها کلمه‌ی “توفیقات” برایتان جالب بود؟؟؟ کاشکی نقدی و نظری هم درباره‌ی خود غزل می‌دادید….
اما کلمه‌ی توفیقات را از دوست فلسفه‌خوانده‌ای وام گرفته‌ام. امیدوارم که هرکجا که هستند به سلامت باشند….
بگذریم. به قسمتی از شعری از شاملو میهمانتان می‌کنم:
آنجا که سپاهیان
مشق ِ قتال می‌کنند
گستره‌ی ِ چمنی می‌تواند باشد،
و کودکان
رنگین‌کمانی
رقصنده و
پرفریاد.
***
توفیقات

با سلام خدمت جناب رندبازاری

“تا بر چه حکم می‌کندم چرخ ِ تاس‌ها”

کوشش زیبایی بود. البته هر کوششی با جوشش همراه است.

موفق باشید.

علی جان
سلام و سپاس بسیار
سرنمون و الگوی شعر جوششی غزلیات جلال الدین مولوی است. مولوی در مجالس سماع یا در جمع دوستان وقتی از خود بی خود میشد، فی‌البداهه‌ غزل می‌گفت… یعنی وقتی که صوفیان دف می‌زدند متناسب با ریتم آن‌ها او می‌سرود. به همین دلیل است که ترتیب غزلیات شمس در همه نسخه‌های قدیمی و حتی در بعضی از چاپ‌های قدیم در هر حرف، بر اساس وزن اشعار است. درست برخلاف دیوان حافظ و دیوان سعدی و …. چون این شعرها فی‌المجلس گفته شده‌اند و علی‌الاصول هم در مراسم خانقاهی استفاده می‌شده‌اند. در این مراسم هم وقتی دف‌زن‌ها یک ریتم را می‌زنند تا مدتی ادامه می‌دهند و به همین جهت هم اشعاری با یک وزن خوانده می‌شده است. به همین دلیل است که مولوی بر خلاف تمامی غزل‌سرایان بزرگ زبان فارسی، از وزن “مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن” خیلی کم استفاده کرده است چون این وزن، بر خلاف وزن‌هایی مثل “مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن” وزن مجالس سماع نیست….
اما شاید بتوان گفت سرنمون و الگوی شعر کوششی، حافظ است. برخلاف مولوی که به دلیل فی‌المجلس گفته شدن شعرها حتی از اشکالات عروض و قافیه خالی نیستند و صنعت‌های ادبی در آن چندان پررنگ نیستند، بیت بیت دیوان حافظ، تراش خورده‌اند و برای یک شاعر اظهر من الشمس است که حافظ هرکدام از این‌ها را بارها صیقل زده است. البته این نکته را بگویم که مضامین شعری هیچ‌گاه کوششی بدست نمی‌آیند. البته بهتر است بگویم که مضامین ناب شعری هیچگاه کوششی بدست نمی‌آیند. اما اینکه این مضامین چگونه ردای کلمات را به تن کنند، این هنر شاعر است. هرچه قدر شاعر به زبان مسلط‌تر باشد این ردا به قامت آن مضمون برازنده‌تر است…
بگذریم… یک شعر جوششی از مولانا را برایتان می‌گذارم. در این شعر که قالب غزل را دارد، مولانا به راحتی از خیر رعایت طولی قافیه‌ها در ابیات گذشته است و به قافیه‌های درونی بسنده کرده است… هرچند این غزل خیلی خیلی زیباست:
ر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم
بس بند که بشکستم آهسته که سرمستم

در مجلس حیرانی جانی است مرا جانی
زان شد که تو می دانی آهسته که سرمستم

پیش آی دمی جانم زین بیش مرنجانم
ای دلبر خندانم آهسته که سرمستم

ساقی می جانان بگذر ز گران جانان
دزدیده ز رهبانان آهسته که سرمستم

رندی و چو من فاشی بر ملت قلاشی
در پرده چرا باشی آهسته که سرمستم

ای می بترم از تو من باده ترم از تو
پرجوش ترم از تو آهسته که سرمستم

از باده جوشانم وز خرقه فروشانم
از یار چه پوشانم آهسته که سرمستم

تا از خود ببریدم من عشق تو بگزیدم
خود را چو فنا دیدم آهسته که سرمستم

هر چند به تلبیسم در صورت قسیسم
نور دل ادریسم آهسته که سرمستم

در مذهب بی‌کیشان بیگانگی خویشان
با دست بر ایشان آهسته که سرمستم

ای صاحب صد دستان بی‌گاه شد از مستان
احداث و گرو بستان آهسته که سرمستم
***
توفیقات بسیار

حضرت علی خان سب
سلام و سپاس بسیار
بگو کجا حلول کنم تا بیام کلاً مقیم شم :)
حرف آمدن شد، یاد این غزل خلاف عرف و تماماً جوششی حضرت مولانا افتادم:
بیا بیا دلدار من دلدار من
درآ درآ در کار من در کار من

تویی تویی گلزار من گلزار من
بگو بگو اسرار من اسرار من

***
بیا بیا درویش من درویش من
مرو مرو از پیش من از پیش من

تویی تویی هم کیش من هم کیش من
تویی تویی هم خویش من هم خویش من

***
هر جا روم با من روی با من روی
هر منزلی محرم شوی محرم شوی

روز و شبم مونس تویی مونس تویی
دام مرا خوش آهویی خوش آهویی
***
ای شمع من بس روشنی بس روشنی
در خانه‌ام چون روزنی چون روزنی

تیر بلا چون دررسد چون دررسد
هم اسپری هم جوشنی هم جوشنی

***
صبر مرا برهم زدی برهم زدی
عقل مرا رهزن شدی رهزن شدی

دل را کجا پنهان کنم
در دلبری تو بی‌حدی تو بی‌حدی

***
ای فخر من سلطان من سلطان من
فرمان ده و خاقان من خاقان من

چون سوی من میلی کنی میلی کنی
روشن شود چشمان من چشمان من

***
هر جا تویی جنت بود جنت بود
هر جا روی رحمت بود رحمت بود

چون سایه‌ها در چاشتگه
فتح و ظفر پیشت دود پیشت دود
***
فضل خدا همراه تو همراه تو
امن و امان خرگاه تو خرگاه تو

بخشایش و حفظ خدا حفظ خدا
پیوسته در درگاه تو درگاه تو
***
توفیقات بسیار

سلام حاج احمد
می دونی مدتی هست که متاسفانه تو فاز غزل و … نیستم
اما کلا حال کردم(بیت های غزلت همش خاطره هست) مخصوصن با این بیت:
من آن قمارباز ِ بزرگم که باختم
دل را به یک کرشمه‌ی ِ این ناشناس‌ها!
در هر صورت فرق ما و شما تو اینه که ما نمی ذاریم کار به گلایه بکشه خودمون سر می زنیم.
حال دادی.
موفق.

سرکار خانم حشمتی
سلام و سپاس بسیار
اولاً اینکه شما از خوانندگان بازار رندانید برای بنده مایه‌ی بسی شادمانی است و اینکه این غزل به دلتان نشنسته است هم مایه سرور بیشتر…
ثانیاً اگر از نقد و نظرتان هم بنده را محروم نمی‌کردید این شادکامی بیشتر می‌شد… باشناختی از حضرت برادرتان دارم مطمئنم که شما از ذوق و سواد ادبی کم بهره ندارید…
ثالثاً دو بیت کوتاه از احمد شاملو را برایتان می‌گذارم که خودم دوستش دارم:
میان ماندن و رفتن حکایتی کردیم
که آشکارا د پرده‌ی کنایت رفت
مجال ما همه این تنگمایه بود و دریغ
که مایه خود همه در وجه این حکایت رفت
***
توفیقات بسیار

عالی است شعرهایتان!
نوازش می دهد روح را!
…
یک‌بار دل بباز و نبُر! فرصتی نماند
تک‌خال آخر است –دلم!- شاه ِ آس‌ها
…

حضرت نجوا
سلام و سپاس بسیار و عذر خواهی بابت تأخیر در پاسخ حضرتتان
اولاً منظورم از آوردن صفت نمرود برای آتش، گستردگی آتش بود… هرچند در اساطیر ایرانی، آتشی که سیاووش از آن گذشته است در ذهن عظمت آتش را تداعی می‌کند، ولی فکر کردم که آتش نمرود برای خواننده ملموس‌تر است.
ثانیاً غث و ثمین بودن ابیات را به بزرگی خودتان ببخشید چون گوینده‌ی این ابیات علی‌الاصول غزلسرا نیست… اما اینکه مجموعاً به دل شما نشسته است مایه‌ی دلگرمی اوست که باز هم غزل بگوید…
ثالثاً آوردن این توضیحات از سوی خود شاعر، چندان مرسوم نیست و شاید در نوبت‌های بعد از آن صرف نظر کنم. اما زبان من بیشتر یک زبان نئوکلاسیک است و از زبان ساده‌ی مرسوم بیشتر غزلسرایان امروز دشوارتر است… من در این انتخاب تعمد دارم و آن‌ها هم برای خودشان دلایل کاملاً قابل قبولی دارند… البته به نظر من این زبان محکم‌تر است و نمی‌گذارد که غزل وا برود…. :)
رابعاً حرف غزل امروزین شد، غزل خوبی از خانم مریم جعفری آذرمانی را برایتان می‌گذارم، که محظوظ شوید :)
این جا حضور پنجره با در برابر است
راه فرار نیست جنون در برابر است

کوتاهیان به اوج بلندا رسیده اند
بسیار و بیش با کم و کمتر برابر است

دستم به هیچ پای ضریحی نمی رسد
خیرِ دعای همهمه با شر برابر است

زنجیر بسته اند به دستان آسمان
قانون برای سنگ و کبوتر برابر است

تعریف عدل ناب شما بیش از این نبود
تنها هرآنچه نیست برابر، برابر است
***
توفیقات بسیار

سرکار خانم مریم
سلام و سپاس
اولاً ببخشید که دیر پاسخ می‌دهم…
ثانیاً معلوم است که اصطلاحات “آس” و “بریدن” و “شاه” و… خوب آشنایید، که این بیت به دلتان نشسته است :)
ثالثاً غزلی از مریم جعفری آذرمانی را برایتان می‌گذارم که در مجموع می‌پسندمش!
دنیا پر از سگ است جهان سر به سر سگی‌ست
غیر از وفا تمام صفات بشر سگی‌ست

لبخند و نان به سفره‌ی امشب نمی‌رسد
پایان ماه آمد و خلق پدر سگی‌ست

از بوی دود و آهن و گِل مست می‌شود
در سرزمین من عرق کارگر سگی‌ست

جنگ و جنون و زلزله؛ مرگ و گرسنگی
اخبار یک ، سه ، چار، دو ،تهران، خبر سگی‌ست

آهنگ سگ ترانه‌ی سگ گوش‌های سگ
این روزها سلیقه‌ی اهل هنر سگی‌ست

بار کج نگاه شما بر دلم بس است
باور کنید زندگی باربر سگی‌ست

آدم بیا و از سر خط آفریده شو
دیگر لباس تو به تن هر پدرسگی‌ست
***
توفیقات بسیار

بَ………..ه‌ه‌ه‌ه‌ه….
سرکار خانم دکتر!
شما کجا اینجا کجا؟
دستت خیلی درد نکنه… کلی خوشحال شدم که از این غزلا خوشت اومده…
راستی اگه جواب این کامنت رو می‌خونی به امین بگو یه زنگ به من بزنه… این تلفنش از وقتی رفته سربازی کلاً قطعه… چند روز پیشا تو یه کافه دیدمش قرار بود به من به زنگه… رفت حاجی حاجی مکه…
خب! من یه رسمی دارم که برای هر کدوم از دوستان که کامنت میذارم شعری تو جواب میذارم. این شعر رو هم از مریم جعفری برا حضرتت میذارم:
من شاعرم خودکار نه؛ جوهر به دنیا آمدم
درگیر اندیشیدنم، من سر به دنیا آمدم

تقدیر بود انسان‌شدن، عمری زمین‌گیرم کند
روحم کبوتر بود و من، بی‌پر به دنیا آمدم

نارنجی و خاکستری، پاییز رنگ آتش است
هر روز و شب در آتشم؛ آذر به دنیا آمدم

نه؛این توان در مرگ نیست، از زندگی سیرم کند
مردانه خواهم مُرد اگر… دختر به دنیا آمدم
***
توفیقات

سلام و درود بسیار….
همه صیدها بکردی هله میر بار دیگر
سگ خویش را رها کن که کند شکار دیگر
همه غوطه‌ها بخوردی همه کارها بکردی
منشین ز پای یک دم که بماند کار دیگر
همه نقدها شمردی به وکیل درسپردی
بشنو از این محاسب عدد و شمار دیگر
تو بسی سمن بران را به کنار درگرفتی
نفسی کنار بگشا بنگر کنار دیگر
خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر
تو به مرگ و زندگانی هله تا جز او ندانی
نه چو روسبی که هر شب کشد او بیار دیگر
نظرش به سوی هر کس به مثال چشم نرگس
بودش زهر حریفی طرب و خمار دیگر
همه عمر خوار باشد چو بر دو یار باشد
هله تا تو رو نیاری سوی پشت دار دیگر
که اگر بتان چنین‌اند ز شه تو خوشه چینند
نبدست مرغ جان را جز او مطار دیگر
توفیقات

حضرت خلوت نشین
سلام
اولاً از اینکه این شعر مولانا را به این “قمار باز” یادآوری کردید سپاسگزارم…
ثانیاً حرف “قمار دیگر” شد، یاد این غزل محمدعلی بهمنی افتادم:
با همه بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام

خوبترین حادثه میدانمت
خوبترین حادثه میدانی ام؟

حرف بزن! ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن، حرف بزن، سالهاست
تشنه یک صحبت طولانی ام

ها به کجا میکشی ام خوب من
ها نکشانی به پشیمانی ام
***
توفیقات

عالی بود.

حاجی مجبور نیستی آس دلت را بازی کنی که اون ببره
خب یه چیزه دیگه بازی کن

خیلی قشنگ بود
موفق باشی

حضرات ذوستان
سلام و سپاس و عرض شرمندگی…
امشب، نیمه شب پاسخ خواهم گفت..
توفیقات

حضرت جامپینگ
سلام و سپاس عذر بابت تأخیر
اولاً امیدوارم که تلخکامی ِتان از این بیت زیاد نباشد یا لااقل دلنشینی‌اش به تلخی‌اش بچربد.
ثانیاً بگذریم. موضوع این بیت دل باختن شاعر به یک کرشمه‌ی یک ناشناس بود. مضمون‌هایی شبیه این در سنت شعر فارسی سابقه‌ی دیرینه دارد و اصولاً شاعران در شعرهایشان نظرباز بوده‌اند و سریع دل می‌باخته‌اند، من ابیاتی از حافظ را که به این مضمون دلالت دارند را برایتان می‌آورم که دوستان و شما حظ هنری ببرید:
در نظربازی ما بیخبران حیرانند/من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند
*
اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند/ عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد
*
حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز/بس طور عجب لازم ایام شباب است
*
از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر/ای دیده نگه کن که به دام که در افتاد
*
صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی/زین میان حافظ دلسوخته بدنام افتاد
*
میخواره و سرگشته و رندیم نظرباز/وان کس که درین شهر چو ما نیست کدام است؟
*
در خیال این همه لعبت به هوس می‌بازم/بو که صاحب‌نظری نام تماشا ببرد
*
داده‌ام باز نظر را به تذروی پرواز/بازخواند مگرش نقش و شکاری بکند
*
صد ملک دل به نیم نظر می‌توان خرید/خوبان در این معامله تقصیر می‌کنند
*
از بتان آن طلب ار حسن شناسی ای دل/کین کسی گفت که در علم نظر بینا بود
*
در مقامات طریقت هرکجا کردیم سیر/عافیت را با نظربازی فراق افتاده بود
*
هرچند بعضی مواقع هم از این شیوه خسته می‌شود:
خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود/به هر درش که بخوانند بیخبر نرود
*
کمال دلبری و حسن در نظربازی است/به شیوه‌ی نظر از نادران دوران باش
*
بعضی وقت‌ها هم شاکی می‌شود:
با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام/هر که روی یاسمین و جعد و سنبل بایدش
*
وقتی شاه شجاع پدرش امیرمبارزالدین را مخلوع و کور می‌کند و سختگیری‌های شرعی او را ملغی می‌کند هم می‌گوید:
شد آنکه اهل نظر بر کناره می‌رفتند/هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش
*
اما به نظر من اوج “هنری” این اعتراف شاعرانه اینجاست:
عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش/تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام
*
گوشه‌ی چشم رضایی به منت باز نشد/این چنین عزت صاحب‌نظران می‌داری
*
خلاصه، حافظ برای خودش علم نظر را تأسیس کرده است:
نرگس ار لاف زد از شیوه‌ی چشم تو مرنج/نروند اهل نظر در پی نابینایی…
***
توفیقات

حضرات علیرضا محمدی‌نیا و نعیمه عرفانی
سلام و سپاس بسیار
اگر حضرات اهل قلم و اندیشه‌ای مثل شما، شعری بپسندند، یعنی شعر حداقل‌های معیارهای شعریت را دارد :) خلاصه کلی رفتم به آسمان‌ها…
بگذریم…
جناب امیر نور لطف کردند و غزلی از جناب علی اکبر یاغی تبار را برایم فرستاده‌اند که جناب م. ناامید دو بیتش را برایم گذاشته بودند…. بالاخره در نوع خودش جالب است: شما را به خواندنش دعوت می‌کنم:
نوشت : یاور من میشوی ؟ … نوشت : بله
تصدق سر من میشوی ؟ … نوشت : بله
نشست : اول خود را مرور کرد ، سپس
نوشت : آخر من می شوی ؟ … نوشت : بله
و چون دروغ – که خون قبیله من و توست
دوباره باور من می شوی ؟ … نوشت : بله
نوشت : من دلم از هر چه کاکتوس پر است
تو که صنوبر من می شوی ؟ … نوشت : بله
نگاه کن ! حرم ما کلاغدان شده است
شما کبوتر من میشوی ؟ … نوشت : بله
همین یکی دو سه شب را که آورده ام
مزید بستر من میشوی ؟ … نوشت : بله
نوشت : جان تو ! نه ! جان آن پدر جانت !
عروس مادر من میشوی ؟ … نوشت : …
***
توفیقات بسیار

جناب مسعود خان
سلام و سپاس بسیار
هنوز منتظریم… این شعر پست مدرن فاطمه اختصاری را هم بخوانید تا برای دیدار شاعرانه‌یمان آماده‌تر شوید :)
تو در معادله های چهار مجهولی
به ضرب و جمع عدد های فرد مشغولی

ببین دوباره مرا در خودت کم آوردی
که ضلع گمشده ام توی خواب هذلولی

من آن سه نقطه ی گیجم پس از مربّع ها
که می رسد به تو از این روابط طولی

دو تا پرنده که از پشت بام می افتند
دو تا پرنده در این اتفاق معمولی-

« شبیه بچگیای من و تو هی مردن »
« دو تا پلندمو کشتی؟ چلا؟ همین جولی؟ »

نگاه کن ! پس از این گریه چی بجا مانده؟
دو چشم قرمز خسته شبیه گلبولی-

که لیز می شود از بوسه های غمگینت
تو در تصّور من شکل فعل مجهولی
***
توفیقات بسیار

جناب احسان ج
سلام
اولاً از انتخاب فوق‌العاده زیبای اشعار شما بسیار بسیار متشکرم. بسی محظوظ شدیم….
ثانیاً خدا را شکر که شما به سر منزل مقصود رسیده‌اید و از قرار معلوم این قمار را برده‌اید… برای این بنده هم دعا بفرمایید :)
ثالثاً چون این یکی دو روز دارم غزل‌ و غزل-مثنوی‌های پست‌مدرن‌ها را می‌خوانم، برای شما هم یکی از این غزل‌-مثنوی‌ها را می‌گذارم. از سید مهدی موسوی است و آوردنش به منزله‌ی موافقت من با این زبان و اندیشه نیست…
از چشم هام، آدم دلتنگ می بَرَند
با جرثقیل، از دل من سنگ می برند

فحشی ست در دلم که شدیداً مؤدّب است
در من تناقضی ست که هر روزش از شب است

خوابیده اند در بغلم بی علاقه ها
پرواز می کنند مرا قورباغه ها

از یاد می برند مرا دیگری کنند
از دستمال ِ گریه ی من روسری کنند

در کلّ شهر، خاله زنک ها نشسته اند
درباره ی زنی که منم داوری کنند

با آن سبیل! و خنجر ِ در آستینشان
در حقّ ما برادری و خواهری کنند!!

چشم تو را که اسم شبش آفتاب بود
با ابرهای غمزده خاکستری کنند

ما قورباغه ایم و رها در ته ِ لجن
بگذار تا خران چمن! نوکری کنند

ما درد می کشیم که جوجه فسیل ها!
در وصف عشق و زیر کمر شاعری کنند

از سختمان گذشته اگر سخت پوستیم!
بیچاره دشمنان شما! ما که دوستیم!!

از دعوی ِ برادری ِ باسبیل ها!
تا واردات خارجی ِ دسته بیل ها!!

از تخت های یک نفره تا فشار قبر
خوابیدن از همیشگی ِ مستطیل ها

در جنگ بین باطل و باطل که باختم
دارد دفاع می شود از چی وکیل ها؟!

دیروز مثل سنگ شدم تا که نشکنم
امروز می برند مرا جرثقیل ها

چیزی که نیست را به خدایی که نیستیم
اثبات می کنند تمام ِ دلیل ها

در حسرت ِ گذشته ی بر باد رفته ای
آینده ی کپی شده ای از فسیل ها!

ناموسم و رفیق و وطن فحش می دهند
دارند بیت هام به من فحش می دهند

پرونده ای رها شده در بایگانی ام
از لایه های متن بیا تا بخوانی ام

باران نبود، امشب اگر گونه ام تر است
بر پشت من نه بار امانت، که خنجر است!

از نام ها نپرس، از این بازی ِ زبان!
قابیل هم عزیز من! اسمش برادر است

از کودکیت، اکثر ِ اوقات درد بود
تنها رفیق ِ آن دل ِ تنهات درد بود

شاعر شدی به خاطر یک مشت گاو و خر
شاعر شدی ولی ادبیّات، درد بود!

داری من و جنون مرا حیف می کنی
داری شعار می دهم و کِـیف می کنی

در شهر ما پرنده ی با پر نمی شود!
آنقدر بد شده ست که بدتر نمی شود

اسمش هرآنچه باشد: یا دوست یا رفیق
جز وقت ارث با تو برادر نمی شود

از «دستمال» اشکی من استفاده هاست!!
نابرده رنج، گنج میسّر نمی شود!!

می چسبم از خودم به غم و شعر می شوم
از شعر گریه می کنم و شعر می شوم!

از کاج هام موقع چاقو زدن توام
بگذار شهر هرچه بگویند! من، توام!

افتاده در ادامه ی هر گرگ، گلـّه ها
محبوبیت، به رابطه ام با مجلّه ها

تشکیل نوظهوری ِ مشتی ستاره ها
از دادن ِ تمامی ِ … در جشنواره ها

شب های حرف و سکـ-س ِ به سیگار متـّصل
و اشک های شعر، کنار ِ در ِ هتل

دارم سؤال می شوی از بی جواب ها
بیهوده حرف می/ زده در گوش خواب ها

تا گریه ای شوم بغل ِ هر عروسکم
تا کز کنم دوباره به کنج ِ کتاب ها

از گریه های دختر ِ می خواست یا نخواست
در ابتدای قصّه که یک جور انتهاست!

تا صبح عر زدن وسط ِ دست های تو
بیداری ام بزرگ تر از فکر قرص هاست

از قصّه ی تو بعد ِ «یکی که نبود»ها
از آسمان محو شده پشت دودها

از قصّه ی دروغی ِ آدم بزرگ ها
تقسیم گوسفند جوان بین گرگ ها!

تسلیم باد/ رفتن ِ ناموس ِ باغ ها
آواز دسته جمعی و شاد ِ کلاغ ها

یک جفت دست، دُور گلویم که سست شد
افتادن ِ من از همه ی اتفاق ها

جنگل به خون نشست و درختان تبر شدند
و بار می برند کماکان الاغ ها!

در می روم از اینهمه پوچی به خانه ات
از خانه ام! به گوشه ی امن ِ اتاق ها

پاشیدن ِ لجن به جهان ِ مؤدّبت!
عصیانگری قافیه در قورباغه ها!!

لعنت به ساده لوحی ات و آن دل ِ خرت!
بهتت زده! شکسته در این شهر باورت

به دست دوست یا که به آغوش امن عشق
اینبار اعتماد کنی خاک بر سرت!!

خشکیده چشم و گریه ی ابرم زیاد نیست
ای زندگی بمیر که صبرم زیاد نیست

از زنگ بی جواب ِ کسی در کیوسک ها
از زل زدن به بی کسی بچّه سوسک ها!

از بحث روزنامه سر ِ کارمزدها
از بوی دست های تو در جیب دزدها

تزریق چشم های تو کنج ِ خرابه ها
از پاک کردن ِ همه با آفتابه ها

از چند تا معادله و چند تا فلش
از یک پری که آمده از راه دودکش

از انحراف من وسط ِ مستقیم ها!
از عشق جاودانه ی ما پشت سیم ها!!

از گریه ی تمام شده بعد ِ چند روز
از بالشم که بوی تو را می دهد هنوز

از آدمی که مثل تو از ماه آمده ست
از اینهمه بپرس:
چرا حال من بد است؟!!

از این شب برهنه چراغ مرا بگیر
از قرص های خسته سراغ مرا بگیر

دستی به روزهای خرابم نمی بری
از چشم های توست که خوابم نمی بری

دارد جهان، غرور مرا مَرد می کند
سگ لرزه هام زیر پتو درد می کند
■
رد می شود شب از بغل من، سیاهپوش
با گریه هستمت که اگر نیستم به هوش

پوشانده شب تمامی این شهر زشت را
خوابیده است داخل سوراخ، بچّه موش!

شب می رسد… و تنها از، اینهمه سیاه
آوازهای رفتگری می رسد به گوش…
***
امیدوارم که لذت برده باشید….
توفیقات بسیار

سلام جناب قدیانی!
اول اینکه ممنونم از توضیح و جواب و البته شعر.
بعد اینکه آن توضیحات رو من یکی که می پسندم، یعنی کاش حذف نکنید، خب کلی به معلوماتِ مثل منی اضافه میشه، اینم که تو اولین کامنت بیاد خوب تره، چون یه جور اون مرسوم نبودن رو میپوشونه و یه جور به مخاطبِ خاص ترتون که میاد تو وبلاگ کمک میکنه!
راستی یه نکته ای، اینجا آدم باید دنبالِ کامنتِ خودش هم بگرده! از چشم جا میافته ;)
به هرحال ممنونم.
توفیقات تون روز افزون و حق یار و نگهدارتون.

حضرت زمستان آسمان
سلام و سپاس بسیار
شاید در خیلی از بازی‌ها باخته باشیم ولی گمان نمی‌کنم که خون اشکان و سهراب و …. را باخته باشیم… مطمئنم اگر چیزی در این دوران قرار باشد که به ثمر برسد همین خون‌هاست… خیالتان راحت باشد که این یکی دیگر به ثمر خواهد نشست. در ضمن ما نباخته‌ایم که به باخت عادت کنیم….
بگذریم… داغ دلمان را تازه کردید… اوایل انقلاب محمد رضا لطفی روی ترانه‌ای از اصلان اصلانیان، آهنگی گذاشت که محمدرضا شجریان آن را خواند:
شب است و چهره میهن سیاهه
نشستن در سیاهی ها گناهه
تفنگم را بده تا ره بجویم
که هرکه عاشقه پایش به راهه

برادر بی قراره
برادر شعله واره
برادر دشت سینه اش لاله زاره

شب و دریای خوف انگیز و طوفان
من و اندیشه های پاک پویان
برایم خلعت و خنجر بیاور
که خون می بارد از دل های سوزان

برادر نوجونه
برادر غرق خونه
برادر کاکل اش آتشفشونه

تو که با عاشقان درد آشنایی
تو که هم رزم و هم زنجیر مایی
ببین خون عزیزان را به دیوار
بزن شیپور صبح روشنایی

برادر بی قراره
برادر نوجونه
برادر شعله واره
برادر غرق خونه
برادر کاکل اش آتشفشونه
***
لینک دانلودش را هم برای دوستان می‌گذارم:
http://www.4shared.com/file/112177818/65d37a23/baradar1.html
***
توفیقات بسیار

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است/صراحی می ناب و سفینه‌ی غزل است!
سرکار خواهر یک دوست
سلام و سپاس
اولاً که به جا نیاوردم…
ثانیاً از قرار معلوم با غزل چندان رابطه‌ی خوشی ندارید… اما شاید این غزل‌های پست مدرن را بپسندید! هرچند من خودم بعضی وقتها می‌مانم که این‌ها چه می‌گویند…
دستی برای کشورمان برق می کشید
و طبق نقشه، لوله کشی­‌های فاضلاب!
دستی که چند کیسه­‌ی دارو به ما رساند
انواع چرک­‌خشک­‌کن و قرص­‌های خواب

ساقی ِ خسته عشوه­‌گری را شروع کرد!
درحال رقص جام صراحی به دست داشت
آورد توی محفلمان ضبط صوت را
دستی که از لحاظ زمانی شکست داشت

پشت بلندگو خبر کشف ماه بود
ما مثل انفجار زمین دست می­زدیم
گردان ِ در محاصره­‌ی سیم! خاردار
با اعتماد محض! به مین دست می­زدیم

احساس دسته­‌جمعی حبس ابد شدن
در یک اتاق ِ تنگ ِ پر از لامپ داشتیم
هل داده می­شدیم به شکلی شبیه هم
با اضطراب توی خلاء پا گذاشتیم

ناخواسته گرفته شده چشم­‌هایمان
در بازی ِ «بگو چه کسی پشتت ایستاد؟»
تاریکی نفوذکننده به هر کجا
در لوله­‌های خالی دنیا، صدای باد…

سربازهای مرده­ تهِ چاله­‌های آب
با ردّ ِ زخم­های عفونی ِ روی پوست
آرامشی/ گرفته دو تا دست خسته را
خوش باش با مَهَت که کمی باده در سبوست!!
***
این شعر از فاطمه اختصاری است
توفیقات بسیار

حضرت رها
سلام و سپاس بسیار
اوامر حضرتعالی انجام شد…
خواندن این شعر محمدعلی بهمنی هم در اینجا شاید خالی از لطف نباشد:
قطره قطره اگر چه آب شدیم
ابر بودیم و آفتاب شدیم
ساخت ما را همو که می پنداشت
به یکی جرعه اش خراب شدیم
هی مترسک کلاه را بردار
ما کلاغان دگر عقاب شدیم
ما از آن سودن و نیاسودن
سنگ زیرین آسیاب شدیم
گوش کن ما خروش و خشم تو را
همچنان کوه بازتاب شدیم
اینک این تو که چهره می پوشی
اینک این ما که بی نقاب شدیم
ما که ای زندگی به خاموشی
هر سوال تو را جواب شدیم
دیگر از جان ما چه می خواهی ؟
ما که با مرگ بی حساب شدیم
***
توفیقات بسیار

حضرت ناشناس پنجاه و سه
سلام و سپاس
از قرار معلوم شما همان ناشناس دو هستید. کامنت‌های شما حقاً غریب است. در کامنت دومتان که درباره‌ی کلمه‌ی “توفیقات” نظر شریف خود را ابراز کرده بودید و اینبار هم درباره‌ی “سه نقطه‌”ها پرسیده‌اید!
و اما جواب…
این سه نقطه‌ها گاه نشانه‌ی” آه” اند، آهی از ته دل. مثل سه نقطه‌ی بعد از “و اما جواب” :) گاهی هم نشانه‌ی حرف‌های نگفته‌ی نویسنده‌ی کامنت‌ است که به سبب ضیق وقت ناتمام می‌ماند.
بگذریم. این غزل محمدعلی بهمنی را خیلی دوست دارم:
با همه بی سر و سامانیم
باز به دنبال پریشانیم
طاقت فرسودگیم هیچ نیست
در پی ویران شدن آنی‌ام
آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه طوفانیم
دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانیم
آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانیم
ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام
خوبترین حادثه می دانمت
خوبترین حادثه می دانی ام؟
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی ام
حرف بزن حرف بزن سالهاست
تشنه یک صحبت طولانی ام
ها…. به کجا می کشیم – خوب من؟
ها…ـ نکشانی به پشیمانی ام
***
توفیقات بسیار

سلام. ممنون از جواب. اما چرا آه باید کشید بعد از ۲ جمله ی معمولی؟ مگر درد یا غمی وجود دارد؟
می دونید بعضی اوقات من فکر می کنم که ما اصلا دوست داریم غمگین باشیم. و چیزهایی شبیه این. واقعا اینطوره؟
حالا به رسم خودتون در انتهای جوابم می گویم: توفیقات!

سلام

خوشحالم که با وبلاگتون آشنا شدم

زیبا سروده اید

پرنده ی کوچولو را کشتن
بساط یک بحث فمینیستی را جمع کردن
و زرافه ها را دادن به دست توله گرگهایی که قرار نبود گرگ بشن قرار بود برن مهد کودک
انتشارات سخن گستر و بخش این روشنای نزدیک رو جمع کردن چون حقیقت تلخه . ما این حرکت وقیحانه را محکوم میکنیم .
خبر تکمیلی را در وبلاگ بخوانید .

حامد جان
سلام
زیاد حرص نخور رفیق… قصه‌ی ما فعلاً در این سرزمین همین است، هرچند این بچه‌ها هم یک کمی به سرشان زده بود که آن “غلط‌نامه‌ها” را چاپ کردند…
یکی از بچه‌ها می‌گفت که دکتر موسوی گفته از ایران می‌رود، خدا کند که این کار را نکند. نباید به این زودی‌ها هم جا زد.
بگذریم. یک شعر بی‌ربط به بحثمان را از محمدکاظم بهمنی برایتان می‌گذارم. هرچند از حافظه‌ام مدد می‌گیرم و احتمالاً با تغییرات ناخواسته‌ای از بنده می‌خوانیدش.
می‌رسد یک روز فصل بوسه‌چینی در بهشت
روی تختی با رقیبان می‌نشینی در بهشت

تا خدا بهتر بسوزاند مرا خواهد گذاشت
یک نمایشگر در آتش، دوربینی در بهشت

صاحب ‌عشق زمینی را به دوزخ می‌برند
جا ندارد عشق‌های اینچنینی در بهشت

گیرم از روی کرم روزی خدا دعوت کند
دوزخی‌ها را برای شب‌نشینی در بهشت

با مرامی که من از تو باوفا دارم سراغ
می‌روی دوزخ مرا گر تو ببینی در بهشت…
***
من اگر جای خدا بودم برای ظالمین
خلق می‌کردم به نامت سرزمینی در بهشت
***
توفیقات

حضرت رها
سلام و سپاس
ممنون که سر می‌زنید… به پاس حضور شما این غزل محمدرضا طاهری را می‌آورم:
دوستان! کافی ست ماتم ، اندکی مسرور تر
کیست از من در میانِ جمعتان رنجور تر

هی نمک می ریزد این دلشوره بر زخم دلم
بر دلم ، این تُنگِ از هفتاد دریا شور تر :

شهر آشوب است ، کس درد آشنای خلق نیست
هرکه با وضع زمان بیگانه تر ، مشهور تر

محتسب ها در لباس می فروشان در کمین
مست ها! هشیار باشید ، اندکی مستور تر

مرغکان! سیمرغ بالاتر از این ها می پرد
“قاف” کافی نیست ، باید رفت جایی دور تر
***
توفیقات بسیار

حضرت ناشناس شست و پنج
سلام و سپاس
دکتر سید مهدی موسوی دارو ساز است واضع غزل پست مدرن. چند نمونه از کارهایش را برای دوستان پیش از این آوردم. وبلاگی دارند با این نشانی:
http://bahal3.persianblog.ir/
البته خواندن این وبلاگ دیگر زیاد سودی ندارد! بعد از اینکه در نمایشگاه کتاب امسال غرفه‌ی انتشارات “سخن‌گستر” که ناشر آثار بچه‌های غزل پست مدرن‌ بود را با آن وضعیت اسفبار بستند، آقای موسوی هم وبلاگش را به رنگ سیاه درآورده و پست‌های پیشین را برداشته و از قرار معلوم بریده… باری! وضعیت اهالی فرهنگ در این سرزمین اسفناک است… همه تک تک در حال “بریدن” هستند و به فکر کوچ… من با غزل پست مدرن از نظر مبانی نظری و اصول عملی اصلاً موافقت ندارم اما این را می‌دانم که در فضای شعر امروز آن‌ها هم حرفی برای گفتن و دارند و لااقل شور و نشاطی در شعر جوان امروز پدید آورده‌اند. اما جناب موسوی به سبک خودشان غزل خداحافظی را در وبلاگشان آورده‌اند که خواندنی است:
مهدی ِ موسوی ِ بدبختی ست
زیر رگ های آبی دستت
مهدی موسوی ترسویی
که رسیده مرا به بن بستت
می دود از اطاق خود به کجا؟!
«هیچ» در لحظه اتفاق افتاد
زیر رگ هات مرگ « تیر» کشید
دود سیگار را که بیرون داد ↓
دود سیگار را که بیرون داد
رفت آن اسم محو از یادم
دود سیگار را که بیرون داد
دود سیگا… به سرفه افتادم!
گریه ات می گرفت در مردی
که تمامی شعرها زن بود
گریه ات می گرفت مثل «غزل»
که جنین دوماهه ی من بود
گریه ات می گرفت و می دیدی
قطره های مهوّع خون را
زور هی می زدی و در گریه
می کشیدی یواش سیفون را
می کشیدی دوباره درد و درد
توی اندام زیرسیگاری
دست هایی لزج میان تـنت
باز مشغول فیلمبرداری
می کشیدی تن مرا بر دوش
گریه ات می گرفت در باران
حرف هی پشت حرف/ می آمد
کسی از دسته ی عزاداران
سنج می زد به مغز له شده ام
طبل می کوب کوب کوب بکوب
مهدی موسوی زمین را خورد
تف شد آهسته توی بچه ی خوب
تف شد آهسته روی متنی که
شرح ِ درد ِ همیشگی ِ من ِ ↓
خسته ی ِ تکـّه تکـّه ی ِ گیج ِ
خیس ِ درحال ِ منفجرشدن ِ ↓
بامب!… در روزنامه ها گفتند
خبر از سمت شرق آمده است
شمع روی تنم ترا می سوخت
ادیسون گفت برق آمده است!!
ادیسون قاه قاه می خندید
سیم هایت به هم زدند مرا
مثل «عین القضات» کفر شدم
مثل عین القضات مغز خدا ↓
پرت بودم جلوی سگ هاتان
شمع آجین دستهای کثیف
مثل چاقوی خونی ام در حوض
مثل یک اسلحه درون ِ کیف
شمع هایی که سوختند مرا
بر سر قبر عشق روشن بود
مثل «عین القضات» غمگینی
که جنین دوماهه ی من بود!
دود در متن مضحکم پیچید
دود بود و شدم، ترا مُردم
«تیر» هی می کشید روی لبم
دود سیگار را فرو بردم
ماه دیوانه روبرویم بود
مات با آن نگاه غمگینش
توی مغز جهان قدم می زد
«شمس» آرام با تبرزینش
عشق می خواند با قرائت نو
داستان های ران و پستان را
مولوی های مسخره از تو
دوره کردند درس عرفان را
زن نبودم اگرچه مرد نبود
مرد بودی اگرچه زن بودم
«شمس» و «عین القضات» را کشتند
شمس و عین القضات من بودم!
خبر از شـــرق در تنم لرزید
پخش می شد درون تلویزیون
کانال چارده… – «تو معصومی
بچّه ی خوب ِ…» قطره های ِ خون
مادرم پیتزا/ درســت شــدم
قطره های ِ سس ِ شب ِ قرمز
یک نفر گریه می کند: برگرد
یک نفر داد می زند: هرگز!!
به خـودم مثل نرده می چسبم
باد بر خاک می کشد من را
خســته از ازدحام ماشــین ها
در تو تریاک می کشد من را
فایل های همیشــه ویروسی
زرورق های حاوی هروئین
توی شلوار تــنگ کبریتی
در هماغوشی تو و بنزین
نامه های « اِ…داره/ گریه… عزیز…»
گمشـــده توی بایگانی ها
متن دنــیای پوچ و نامفهوم
زیر انبوه بازخوانی ها
فیلسوف بزرگ در فکر ِ
قطعیت یا هویّت چندم
جلوی هر «من ِ شناساگر»
خبر انفجار بمب اتم!
ثبت فــرق زبانی مبهم
بین همجنس « باز» یا که « گرا»
خواهرم گریه می کند از درد
فلسفه فکر می کند که « چرا؟؟؟!»
در/ به هم می خورد دلم انگار
در تناقـض… و خنده ای عصبی
مثـل تو با وقـار پارسی ات
مضطرب توی چادری عربی
مثل یک عقربه اسیر زمان
توی تکرار ِ در پس عادت
خسته ام مثل بچّه از بازی
کاش یک شب بخوابد این ساعت
چه شوم جز شدن فقط از جبـر
چه کنم جز کنم فـقط بیخود
«صفر درصد» برای خود عددی ست
حتمالی که واقـعا ً می شد!!
احتــمالی که کامپیوترها
سعی کردی محاسبات کنم
سعی کردم خطوط، پاره شوم
خواستم واقعا ً صدات کنم
خواســتم اتــّفاق می افتم
در خود ِ لحظه ی «چه کار بکن»
توی یک غار خارج از دنـیام
باز هم زنگ می زند تلفن
توی یک غار خارج از دنیام
که مرا می خزد میان تنش
می نویسـم برای خود نامه
فکر کشف دوباره ی آتش!
سهم من چیست جز سکوت و سکوت
«من ِ» خود را به دست من دادن
هر شب از درد زندگی مردن
به همین حسّ خوب تن دادن
قرصهای همیشه مشکوکی
که شبم را پر از خوشی کرده
مهدﯼ ِ موسوﯼ ِ ترسویی
که در این شعر خودکشی کرده./

حضرت ناشناس
باز هم دیدم که شعری از حامد عسکری خوانده‌ام و طنز بیت آخرش جالب است. آن را هم برایتان می‌گذارم:
هر بار خواست چای بریزد نمانده ای
رفتی و باز هم به سکوتش نشانده ای

تنها دلش خوش است به اینکه یکی دوبار
با واسطه سلام برایش رسانده ای

حالا صدای او به خودش هم نمی رسد
از بس که بغض توی گلویش چپانده ای

دیدم دوباره شهر پر از جوجه فنچ هاست
گفتند باز روسری ات را تکانده ای

می رقصی و برات مهم نیست مرگشان
مشتی نهنگ را که به ساحل کشانده ای

بدبخت من ،فلک زده من ،بد بیار من
امروز عصر چای ندارم …. تو مانده ای

سلام.
از شعرت لذت بردم.موفق باشید.

اصلاخوب نبوددقت شود

خیلی از خودت وشعرات خوشت میاد