قرارهای ِ عاشقانهمان
به بحثهای ِ فلسفی حرام شد
و آتش ِ ترانهها
فسرد و واژه واژه برف ِ بیکلام شد
به روی ِ جمله جملهی ِ نگاههایمان نشست…
سهتار ِ مرد ِ دورهگرد، زخمه زخمه زار میزند
ببین که آسمان ِ مست
چگونه این حقیقت ِ بزرگ را
————————مدام جار میزند:
خزان ِ جاودان رسیده است
در اوج ِ سمفونی ِ باد و رقص ِ چادرت
گروه ِ بالهی ِ بزرگ ِ برگهای ِ زرد و سرخ
————————————انتحار میکند
دقیقهای سپهر
———–در سقوط ِ این ستارههای ِ مرده استتار میکند
تمام ِ شهر
——–در هجوم ِ اشک
———————غرق میشود
به گرگ و میش چشمهای ِ تو
هنوز خیره ماندهام
هزار بار
——–سطر ِ واپسین ِ “واپسین کتاب” را
در این نگاه خواندهام
منم که در نگاه ِ تو غروب میکنم
غروب ِ ساکتی است…
هزار بار خواستم بگویم و هزار بار
—————————– خنجر “اشارت ِ سکوت”
————————————————-حلق را فشرد
ترانهی ِ “هنوز دوست دارمت”
———————–هنوز نطفه بود و مرد
گلوی ِ پاره پارهام هزارها هوار را
به آب ِ بغضهای ِ ناشکسته خورد….
به گرگ و میش ِ چشمهای ِ تو
————————هنوز خیره ماندهام
طلیعههای ِ احتضار ِ آخرین غروب را
نظاره میکنم…
به غرب میروی
برای ِ کشف ِ عین ِ قافها
به دوش طعنه میزند
صلیب ِ ناشنیده اعترافها
مسیح ِ من!
بگو که راه ِ جلجتا کجاست؟
***
پینوشتهای این “بازی ِ زبانی” را در کامنت اول همین پست آوردهام.
